you may laugh خنده دار است نه؟

می گویند زبان عربی زبان فارسی را توانمند تر می کند پس ما نباید از بکار بردن واژگان عربی در زبان خود پرهیز کنیم. بر همین پایه من هم می توانم بگویم زبان اسکیموها هم به زبان فارسی توانایی های تازه ای می دهد: دست کم بیش از 20 واژه برای برف در این زبان می تواند گنجینه واژگان ما را گسترده تر کند. گمان می کنم با من همرای باشید که این فرنود (استدلال) نابخردانه ای است. زیرا برهمین پایه می توان گواه آورد که همه زبانها همه زبانهای دیگر را توانمند می سازند.

بیگمان زبانها از همدیگر وام می گیرند. اما این وام گرفتنها هنجار زبان وامگیرنده را برهم نمی زند. مانند بسیاری از واژگان تکنیکی که عربی از زبانهای امروز اروپایی وام گرفته است اما آنرا در دستگاه گوارشی خود زبان پالوده کرده است. عربی واژه تلفن را می تواند از زبان انگلیسی بگیرد و آنرا در زبان صرف کند. اما اکنون ببینید که زبان فارسی هنگام گرفتن واژگان از عربی چگونه شیوه دستوری را نیز وام می گیرد:

می گوییم: «انتظارات» که همان چشمداشت های فارسی باشد. نخستین پرسش اینست که چرا هنگامی که می توانیم بسادگی بگوییم چشمداشت ها باید انتظارات عربی را برداریم. پرسش دیگر اینست که مگر عرب ها هنگامی که از فارسی واژه می گیرند (که بسیار هم گرفته اند) آنرا با هنجار فارسی جمع می بندند؟ یاکند (یاقوت) را از فارسی می گیرند ولی یاکندها بکار نمی برند.
اکنون بازهم نگاهی بیاندازید به وام-واژه های عربی در فارسی. نشانه های جمع عربی را هم وام می گیریم: ات در انتشارا ت و ین در واژه مسئولین و... کار را بجایی می رسانیم که واژگان فارسی را هم بر همین هنجار بکار می بریم: مانند کارخانجات، سبزیجات، نابخردی را ببینیند واژه کارخانه فارسی را با نشانه جمع ات عربی پیوند می زنیم. این همان اندازه خنده دار است که واژه کارخانه را با نشانه اس جمع انگلیسی پیوند بزنیم و بگوییم کارخانز: